Filosofietje

Vanuit Zweden

Stoere mannen

Ons gezin bestaat uit een gebalanceerd clubje, 2 vrouwelijke exemplaren (poezekop Scully en ik) en twee mannelijke (hond Harley en Viking). Wij (Scully en ik) kunnen ons met recht 'de betere helft' van dit geheel noemen. Want wij mankeren nooit wat. In tegenstelling tot onze mannen.

Dat de meeste mannen zwakker zijn dan vrouwen, dat weten wij vrouwen allang. Dat deze mannen nogal pissig kunnen worden als je dat hardop zegt, daar zijn we ons ook terdege van bewust. Er zijn van die vrouwen die hun door verkoudheid gevelde mannen kunnen vertroetelen zonder ook maar één keer uit de slof te schieten. Ik vind dat toch wel zo knap! Ik kan dat niet. Ieder bewijsstuk van totale zwakte en/of overdrevenheid neem ik ter harte en gebruik ik te pas en te onpas (indien nodig zelfs járen later) om aan te geven wat voor marshmallows mannen kunnen zijn. Het acceptatieniveau van zielig gezeik ligt bij mij op nul.

Maar dan moet het natuurlijk niet om Harley, onze net-geen-pup-meer gaan die nou de kennelhoest heeft. En dat, terwijl hij voor een kapitaal is ingeënt tegen dit soort shit. Maar dat mocht schijnbaar niet baten, er blijken andere soorten Kennelhoest te bestaan. Hij zakt nu dus een aantal keren per dag door zijn pootjes in zijn strijd om al hoestend adem te kunnen halen. Ik doe maar net als mijn moeder vroeger deed bij mijn van astmatische bronchitis doortrokken broer; Ik trommel voorzichtig op de zijkanten van Harley's miniscule borstkast in de hoop zo het slijm los te kloppen. Ik zie en voel hoe moe en paniekerig hij van deze ellende wordt, maar klein als ie is (3 kilo en formaat Vlaamse reus) hij kan gerekend worden tot het echte stoere manvolk. Want hij klaagt niet.

Viking is ook wezenloos verkouden. En wel voor de tweede keer deze maand. Het geluid dat uit zijn hoofd komt klinkt ongeveer zo:
..
Nee, sorry, ik kan het niet beschrijven. Maar tijdens het niezen overschrijden de decibellen de wettelijke grens. Schijnbaar moet dit geluid mij overtuigen van hoe ellendig hij er aan toe is. Daar heb ik natuurlijk alle begrip voor maar er zijn grenzen. Dus heb ik hem verteld dat als hij nog één keer het lef heeft zijn bacillen door het huis heen te niezen zonder een zakdoek als vangnet te gebruiken, hij zo'n slag op zijn neus krijgt dat 'ie nooit meer hoeft te niezen.

Viking loopt nu keurig rond met een dozijn Edet zakdoekjes, je weet wel, zacht voor de neus, die hij door veelvuldig trainen verrekte snel uit zijn broekzak weet te trekken, net voordat er weer een nies uitgebraakt gaat worden.
Kijk, dat vind ik nou echte stoere mannelijkheid, een kerel die de raad van zijn vrouw ter harte neemt.
Ik ga nog maar eens een sinaasappeltje of twee voor hem uitpersen.

Kippig

Mijn hoofd is niet gemaakt voor brillen. Ik zie er echt te eng uit met zo'n geval op mijn neus. Dus begon ik ergens eind '80 aan lenzen. We hebben het hier over het tijdperk der harde lenzen en die werkten bij mij niet zo goed. Ik kon bijvoorbeeld niet niezen zonder twee handen te moeten gebruiken, één voor mijn mond en één voor mijn ogen om de met kracht uitgeniesde lenzen op te vangen. Ik niesde eens sneller dan mijn hand mijn oog kon bereiken en moest vervolgens half V&D tot stilstaan manen om zo op mijn knieën mijn lens te kunnen zoeken. Iedereen bleef keurig staan, wonderlijk genoeg, en sommigen hielpen zelfs zoeken. We vonden hem terug, in wel duizend splinters.

Toen kwamen er zachte lenzen. Niet dat die mijn probleem van te weinig traanvocht op konden lossen, was het maar waar. In plaats van dat ze constant uit mijn ogen plopten, zogen ze zich vast. Vacuüm. Ik overdrijf niet. Er schoot er ooit eens één achter mijn oog doordat mijn lens om de één of andere achterlijke reden aan mijn ooglid bleef plakken. De lens probeerde zich nog wel op de plaats te houden maar werd zonder pardon door het ooglid meegetrokken en belandde zodoende achter mijn oog. Ik dacht eerst dat ook deze lens gewoon uit mijn oog was gevallen en ging al naarstig op zoek. Totdat ik een soort gekraak achter mijn oog voelde, iedere keer als ik knipperde. Bij onderzoek voor de spiegel -waar ik mijn ooglid hoog optrok terwijl ik naar beneden keek- merkte ik dat er nog net een klein randje van de lens zichtbaar was en wel aan de bovenkant van mijn naar beneden gekantelde oogbal.. Ik ga er niet stoer over lopen doen, ik viel bijna flauw van ellende want ik was er meteen van overtuigd dat die klote lens in mijn hersens terecht zou komen. Ik belde dus volledig in paniek de huisarts die me adviseerde mijn kop in een bak water te douwen, met de ogen wijdopen. En vooral naar beneden blijven kijken was ook nog zijn advies. Het bleek een goede tip. De lens 'zwom' inderdaad terug over mijn oogbal naar mijn iris en met mijn hoofd nog in het water plukte ik het sekreet van mijn hoornvlies. Ik heb er later een krijgsdans van een half uur op gehouden.

Je begrijpt, brillenhoofd of niet, vanaf dat moment werden er door mij alleen nog maar externe lenzen aangeschaft.

Gisteren was ik weer eens bij mijn opticien, op zoek naar een bril. Laat 'ie nou een actie hebben van '2 voor de prijs van 1'. Hij zou me wel even helpen, ik stelde me aan, we konden echt wel twéé goedpassende mooie monturen voor me vinden. Dat had ik vaker gehoord. Bij nummer één viel zijn mond open van schrik. Bij nummer tien hoorde ik hem triest mompelen:''Allemachtig, hoe is het mogelijk. Zulke mooie monturen, maar op dát hoofd..'
Uit de collectie van tweehonderd modellen hebben we er uiteindelijk vier gevonden. Die mocht ik mee naar huis nemen zodat Viking kon bepalen welke van de twee ik afwisselend op mijn gezicht zou kunnen hebben zonder dat hij hard gillend op de loop zou gaan. Viking houdt natuurlijk heel veel van mij en zegt nooit iets negatiefs, zolang het niet over de combinatie bril en Filo gaat, dan. Bij de eerste bril ging het zo:'Jesus Christ! What the fuck were you thinking!' Ok, die werd het dus niet en ik gaf natuurlijk grootmoedig de opticien de schuld. Nummer twee mocht ik niet eens opzetten, Viking kent mijn hoofd beter dan ik. Nummer drie en vier konden ermee door dus die heb ik dan ook besteld. Die twee waren trouwens ook de keus van mijn 24 collega's die ik uiteraard ook betrokken heb bij dit project. Tenslotte moet iedereen er tegenaan kijken, maar wat mijzelf betreft.. het zal me een rotzorg zijn.

Nee, mensen, natuurlijk worden er geen foto's van een gebrild Filootje geplaatst.
Zelfs mijn rotzorg heeft grenzen, ok?!

De vooruitgang

Drie weken, twee dagen en 23 uur zit ik nu opgescheept met een voet die het niet meer goed doet. Ik wil mijn 300 SEK terug! Laaielichters zijn het , die chirurgen. Twee weken zou het genezingsproces duren en moest ik vooral die tijd met mijn stelt omhoog op de bank hangen. Klinkt gezellig en paradijselijk lui, maar dat was het niet. Mijn hele muur zit vol deuken vanwege al die pogingen mijn hoofd er door heen te rammen. En dan heb ik het nog niet eens over die halve doorligplekken op mijn inmiddels totaal geplette achterhoede. Ik ben volledig uit model. Nee, twee weken, dan de hechtingen eruit en dan weer lopen. Nemas Problemas, het zou helemaal goed komen.. Meteen na de operatie kwam die slager er al op terug. 'Nee, reken toch maar op drie weken.' En met het lospeuteren van de hechtingen kon het ineens ook wel vijf tot zes weken duren voordat ik weer helemaal op gang ben. Of ik wel even de krukken en speciale schoen in wilde leveren. Ik zal over mijn non-verbale antwoord niet uitweiden maar die krukken en schoen zijn nog steeds in mijn bezit. Dacht ik vóór de operatie dat de pijn soms niet te houden was, dan heb ik me vergist. Maar maandag ga ik werken. Al moet ik kruipen.

Maar goed, het leven gaat meestal gewoon door en ik dus ook. Helaas geldt dat niet voor iedereen. Zoals bij mijn tante. Bij haar liep het af. En met de gedachten nog even snel gedag te kunnen zeggen voordat zij het tijdelijke voor het eeuwige in zou ruilen, boekte ik de eerste vlucht naar Nederland. Om vervolgens te laat te komen. Troost: Ze is vredig ingeslapen en de begrafenis kon ik nog net meepakken voordat ik weer naar huis vloog.

Ik had geboekt bij Ryan Air. Dat je daar geen service moet verwachten wisten we al, maar dat de Russische stewardes met vooral geen talenknobbel daar überchagrijnig de grens van het onbeschofte mijlenver overschreed, veroorzaakte dat ik even mijn tanden moest laten zien. In de vorm van een stukje Oosterse majorette. Je weet wel, krukken boven mijn hoofd achter mijn rug, over mijn schouder, sneldraaiend tussen mijn vingers en ondertussen een oerkreet slakend waar een aap nog voor op de vlucht zou slaan. Het hielp. Laat ik haar niet nog eens tegen komen.

Voordeel van dit vierdaagse tripje Nederland was natuurlijk wel dat Zilvervisje Fem en ik eens even ouderwets in Arnhem konden gaan shoppen. Nou ja.. shoppen werd drinken. Want het regende veertig dagen in één zaterdagmiddag. Dus van terras naar terras, onder de parasol en het glas constant gevuld. Bokbier voor Fem, gewoon bier voor mij. En wel om die reden dat ik uit ervaring wist dat Bokbier er nogal in kan hakken. Dat wist Fem toen nog niet, maar na een paar van die Bokjes wel. Ik heb uiteindelijk mijn krukken aan haar afgestaan want ik liep na mijn normale biertjes veel beter dan Fem met bokpootjes.
Dat zo'n middagje/avondje katers verzamelen een positieve uitwerking had op mijn aan stukken gesneden voet deed mij goed. Ik heb dan ook besloten a.s. maandag mijn echte Starbuck Koffie Beker (gekocht in LA, yeah..) tot aan de rand toe te vullen met Wodka in plaats van koffie. Ik kijk nu al uit naar mijn eerste werkdag in drie-en-een-halve-week tijd.

:o)

Fijn weekend allemaal!

Morton's Neuroom

Dat was dus wat er in mijn voet zat.

In samenhang met de platvoet of spreidvoet kan in de voorvoet een verdikking van één van de gevoelszenuwen optreden.Dit gebeurt ter hoogte van de gewrichtjes tussen de middenvoetsbeentjes en het eerste kootje van de tenen (metatarsophalangeaal gewrichten)

Zitten ze hier nu te beweren dat Filo platvoeten heeft?!

De Morton's neuromen treden met name op tussen teen 3 en 4 (80-90%) en tussen teen 2 en 3 (10-20%). Patienten voelen een brandende pijn, tintelingen of een 'dood' gevoel tussen de 2 tenen, waar de zenuwverdikking knel zit. De pijnklachten nemen toe bij het dragen van (knellende) schoenen en met lopen.

Dat die kloot van een Morton zijn neuroom effe lekker zelf had gehouden. Ik heb me er dan ook gisteren van ontdaan. Als ik zo op het internet rondkijk mag ik blij zijn dat mijn voetchirurg zijn patienten met dit euvel zonder meer onder narcose brengt, want van plaatselijke verdovingen en ruggenprikken moet ik niets hebben. Ik ben ooit in het Rijnstate van Arnhem nijdig de voorkamer van de OK uitgelopen (mijn blote billen zichtbaar door die split in dat gestichtenhemd) omdat ene Truus (zo heette het kreng echt) mij tot een ruggenprik dacht te kunnen dwingen in plaats van de afgesproken narcose. Ik was al halverwege de kantine op de begane grond richting de hoofingang toen het sekreet doorhad dat ik het meende. Géén ruggenprik. Wie laat er nou vrijwillig een 2 meter lange naald in zijn rug douwen om dan vervolgens ook nog eens te mogen luisteren naar de dokter die om de meest gruwelijke gereedschappen vraagt. Mooi niet.

Ik had me voorbereid op pijn na de operatie. Want volgens mij moest er nogal een sterke kerel aan te pas komen om door de leren zool van mijn voet te snijden.

Ik was niet voldoende voorbereid, kan ik vertellen. Ik kwam uit de narcose met een dusdanige gillende pijn in mijn voet dat ik bijna inzette voor een duet. Tjesus!! De verpleegster was alert en nog voordat ik mijn mond helemaal open had om die gil er zo ver mogelijk uit te gooien ramde ze een spuit met een verdovend goedje in mijn infuus. Dat zou ze binnen een uur nog twee keer herhalen voordat de rust enigszins wederkeerde, zowel in mijn voet als in mij.

Dat ik niet erg goed ben met het hanteren van de krukken zal een ieder die mij kent niet moeten verbazen. Ik ben nou eenmaal slecht in balans, ook zonder krukken. Toch zat Viking gisteravond met open mond te kijken naar mijn gehannes. 'Jeetje, je bent wel heel erg onbenullig met die dingen.' Zei hij nadat ik twee keer achter elkaar omviel en daarna ook nog eens met één kruk tegen mijn ingepakte voet sloeg. Hij heeft natuurlijk gelijk maar dat wil nog niet zeggen dat 'ie dat dan maar hardop uit mag spreken. Dus tilde ik een kruk op om hem een lel te verkopen en ook dat ging natuurlijk niet helemaal goed. De combinatie van mijn natuurlijke gebrek aan balans en de naweeën van de narcose haalden me opnieuw letterlijk onderuit. Ik hou me maar gewoon even gedeist. Ik krijg hem wel als ik weer 100% ter been ben.

Kasteel roman

De zon scheen vandaag en dat is zo ongeveer voor het eerst, deze zomer. Ik was er dan ook meteen vrolijk van. Op weg naar het werk moest ik even langs het ziekenhuis om voor mijn aanstaande operatie een test te ondergaan. Deze test was om te kijken of ik wel 'clean' was van MRSA. Dat is één of andere bacterie die nauwelijks in Zweden voorkomt en wat die Zweden graag zo willen houden. Met andere woorden, ben je ooit in het buitenland in het ziekenhuis terechtgekomen dan word je hier voordat je geopereerd wordt getest. Ik zag er geen kwaad in en ging vol bravoure richting de labafdeling.

Het was een ware Adonis, de verpleger die me kwam halen. Lekker lang, mooie kop, nog mooier lijf. Ik werd er zowaar nog een graadje vrolijker van.
Hij had vier buisjes in zijn hand en loodste me met een hand op mijn rug een klein wit kamertje binnen. Hij sloot zachtjes de deur zonder dat zijn ogen de mijne loslieten. Met twee stappen stond hij pal tegenover me. Hij bleef me aankijken terwijl hij één van de buisjes greep en deze vlak onder mijn neus openmaakte. Er kwam een wel erg lang naaldachtig eng ding uit, minstens 20 cm. Een soort megawattenstokje. Of ik even mijn mond open wilde doen. Gevangen door zijn blik deed ik wat me gevraagd werd. Hij boog zich, zijn hoofd wat schuin, langzaam naar me toe en..

duwde het ding helemaal tot achter mijn huig mijn strot in. Ik keek voorbij het puntje van mijn neus en zag het 20 cm lange ding (als het niet meer was) langzaam maar zeker bijna helemaal in mijn kanaal verdwijnen. Ik begon te kokhalzen. Want laten we nou wel wezen, het gekietel op -en achter je uvula bezorgt je nou niet bepaald een orgasme.

Ik was inmiddels wel zover dat ik me ellendig begon af te vragen waar die andere 3 wattenstokjes ingeramd zouden worden.
Nou, nummer 2 ging in mijn neus. Gelukkig niet zover dat 'ie er via mijn ooghoeken weer uitkwam maar het scheelde niet veel.

Daarna hield Adonis de overige 2 buisjes triomfantelijk omhoog maar keek naar beneden..
'En deze twee..' Ik liet hem niet uitspreken. Ik nam een run naar de deur en gilde: 'Ik wil het niet weten, ik ga NU naar huis!' Ik bedoel maar, er zijn grenzen. Maar voordat ik bij de deurklink was werd ik al aan mijn jasje teruggetrokken: 'mag je zelf doen.' Vervolgde A. 'Ik wacht buiten voor de deur. De achterkant graag minimaal 1 cm naar binnen.'
Ik zat dus als een rat in de val. Een bewaker voor de deur en geen raam om door te kunnen ontsnappen. Ik worstelde in mijn tas, tevergeefs op zoek naar een aansteker en een stuk papier om de sprinklers mee in werking te zetten. Na 10 minuten ellendig rondjes te hebben gelopen kwam ik tot de conclusie dat ik er toch echt aan moest. Maar niet voordat ik nog eens tien minuten lang het kamertje grondig had onderzocht op eventuele verborgen camera's.

Het was geen eitje met zo'n flexibele naald die als een pendel aan het zwiepen was. Maar laat ik niet in details treden, daar zit niemand op te wachten. Het enige dat ik erover kwijt wil is dat ik heel wat acrobatischer ben aangelegd dan ik dacht.

Maar toch.. ik zie met angst en beven die brief tegemoet dat ik op herhaling moet..

Thuis!

Al 28 uur op de been, letterlijk. Zou je daar dood aan kunnen gaan? Dat zou best lullig zijn, na zo'n helse 15 uur durende rit naar huis in een vliegtuig waar je je kont -letterlijk- niet kunt keren en waar de turbulentie je in een hallucinogene staat duidelijk maakt dat je vandaag dan toch echt dood ter aarde gaat storten. Ik zag de koppen al in de krant.  Slapen gaat dus echt niet in zo'n 'modern' vliegtuig. De stoelen zijn als lego in elkaar geklikt en dat betekent dus 15 uur lang met je enkels achter je oren zitten. Er is geen hoekje in zo'n vliegmonster dat onbenut blijft en dat eist dan ook zijn tol wat de rugleuningen betreft. Voor de prijs van een godsvermogen krijg je dus zo maar 1 fucking centimeter om de rugleuning in de schoot van de achterburen te deponeren. Da's vette bek, zoals we dat in het Ernhemse uutdrukken. En vooral errug slaaponvriendelijk.

En nu zijn we dus thuis waar het maar 12 graden is en waar het regent en waait. What the fuck am I doing here?! Om maar even in de termen der Amerikanen te spreken.

Maar het was het allemaal waard. Ik weet niet hoe ik kort kan omschrijven wat we allemaal gedaan hebben maar ik ga een poging wagen;

1. LA. Hollywood. Brentwood, Rodeo Drive, Berverly Hills, Universal Studios, Sunset Boulevard, Venice Beach, Santa Monica, en nog veel meer. Ik heb daar terplekke besloten dat ik er ga wonen.
2. Las Vegas. Daar moet je dus niet wezen in deze tijd van het jaar want het traanvocht in je ogen verdampt per direct vanwege extreme hitte.
3. Grand Canyon. Magisch gewoon.
4. Sequioia Park. Hoge rode en vooral oude bomen. De verstandshouding tussen de grootste boom en mens is gelijk aan muis en mens. Dus dan weet je het wel.
5. Kings Canyon. Nog meer bomen.
6. Yosemite Park. Natuur park met beren en waarschuwingsborden dat je de beren niet moet 'approachen'. Dat hebben we dan ook niet gedaan. Ik ben hardfluitend door het bos gewandeld..
7. Fresno. Daar moest Viking even een halve Harley Davidson aan onderdelen ophalen.
8. San Francisco. De straten zijn er nog steiler dan je op foto of film ziet, je hebt handen en voeten nodig. Er liggen allemaal zeehonden in de haven te zonnen. Zo cute. Ik wilde er één adopteren maar dat mocht weer niet van Viking. Hij is zó sáái, soms!
9. Nog steeds San Francisco. Met Viking naar de dokter want Viking en warmte = uitslag. De dokter was een kleine anabole freak met legio foto's van hem en beroemheden aan zijn muur. De anabolen waren ook in zijn tong gaan zitten want hij stelde zich voor met; 'Hi. I sam soctor SSavage. How san I shelp syou. Tien minuten later waren we 250 dollar armer. Fuck ik ga ook voor ssanabolen doctor spelen in California!
10. Alcatras. Da's bepaald geen hotel, nee. Onmenselijk gewoon.
11. Pacific Highway afgereist naar;
12. Big Sur. Daar liggen zee olifanten op het strand. Shit wat stinkt die meute, ik ging er bijna van van mijn stokje. De neuzen zien er trouwens vooral niet uit als olifantenslurfen.
13. Het landgoedje van William Rendell Hearst bezocht. Een aanrader!
14. Santa Cruz, even luxe geluncht.
15. Santa Barbara, daar vielen we midden in een Mexicaanse fiesta.
16. Terug in Los Angeles en voor de laatste keer op jacht naar beroemdheden. Ik had er chans met één die ik niet herkende. Maar Viking beweert bij hoog en bij laag dat het die 'gozer' van Falcon Crest was. Laat ik dié serie nou nog nooit gezien hebben :-(

Viking roept me. Hij vind het ongezond om nog langer op te blijven en roept dat ie me NU in bed wilt. Dat ga ik doen. Eens kijken of hij dat nog steeds wilt nadat ik mijn ijsklompvoeten (ik ben tenslotte de afgelopen weken 35 graden gewend en géén 12!) tussen zijn dijen douw.

Groetjes uit...

Californie! Woohoo.

Tenminste, vandaag wel weer. We zijn hier namelijk al een week en toeren er lustig op los in een gehuurde Pontiac G6. Ik had liever een Mustang gehad maar die was te duur. Een GMC zou helemaal groots geweest zijn maar die was nog duurder. Ikzelf begin reeds grotesk te worden van al die bagels, broodjes met hele in plakken gesneden kalkoenen en hun uitgekakte majonaise en andere vette happen. Ik begin desperaat naar groenten te snakken maar die krijg je hier alleen maar in salades. Spinazie enzo. Ik zal het voorlopig nog even moeten doen met alles wat de vetrollen vermenigvuldigt.

Met Viking gaat het buitengewoon goed, af en toe een tik op zijn schedel doet wonderen. En natuurlijk alle medelevende reacties deden het ook goed. We konden er zowaar van op vakantie.

We zijn dus precies een week geleden, vrijdag de 24e, begonnen aan onze last minute reis van Gothenburg naar Parijs waar we ons uit de naad moesten rennen om het vliegtuig te halen naar LA. Daar zijn we drie dagen gebleven. We hebben daar veel gezien, alleen heb ik Keanu Reeves gemist. Ik had hem nog zo gemaild dat ik op zijn ster in Hollywood zou staan, zaterdag de 25e, 20:00. Maar hij kwam niet opdagen. Beetje flauw wel.
Wel spotte Viking Cindy Crawford in een shop van de Universal Studios. Ik liep er natuurlijk straal voorbij, ik kijk namelijk alleen naar mannen. Viking was er volledig van uit zijn doen, heeft zelfs stiekem een foto van haar genomen. Dat daarop alleen de achterkant zichtbaar is zullen we maar wijten aan nerveusiteit. Toch? Ze is trouwens een kabouter die Crawfort. Wat die kerels er toch in zien..Dikke pukkel op de lip.. tss.

Na die drie dagen zijn we naar Las Vegas gereden. Las Vegas is de hel van het universum, kan ik je vertellen. We zagen de temperatuurmeter al gestaag omhoog gaan, die rit door de woestijn, maar aangekomen in de Stad Der Gekken bleef 'ie hangen op wel 114 fahrenheit wat 43 graden Celsius in de schaduw is. En dan moet je niet op straat tussen de auto's gaan staan want dan ga je helemaal om. Jezus, wat een gekkenhuis daar. Dus meteen de volgende dag afgetaaid richting Grand Canyon. Kijk, dan praten we over iets indrukwekkends. Allemachtig je kunt je er zonder er geweest te zijn geen voorstelling van maken. Het is er waanzinnig. Bizar gewoon. Ik kon er niet van slapen die eerste nacht. Ik had op verschillende randen vertoefd om toch vooral maar naar beneden te kunnen kijken, Viking gillend op de achtergrond dat ik onmiddellijk terug moest komen. Kijk, ik neem geen risico's, laten we wel wezen, ik ben 40 en wijs, maar een fucking eind naar de Grand Canyon rijden zonder even over de rand te kijken gaat natuurlijk niet.
We zijn ook een stukje naar beneden geweest, er zijn nl trails waar je dat kunt doen. dat zijn gewoon paden naar beneden dus niet gevaarlijk. Maar zoals altijd is de weg naar beneden makkelijker dan de weg naar boven. En de warmte, met name in de GC is moordend. Letterlijk. Je wilt niet weten hoeveel mensen horizontaal uit dit enorme gat zijn terug gekomen. Dus wij zijn maar een half uurtje afgedaald. Zoals ik al zei, ik ben 40 en geniet pure levenswijsheid.

Vandaag zijn we van de Grand Canyon naar Fresno gereden. Zitten nu in een luxeues hotel met zwembad en internet. Dat laatste gratis. Alweer woohoo.

Morgen door naar San Francisco. Of de rest van de verhalen weer vanuit Zweden komen of nog een keer hier vandaan durf ik even niet te beloven.
Wat ik wel ga beloven is dat ik jullie allemaal helemaal bij ga lezen als ik weer thuis ben. Maar dat duurt nog even..

Dikke knuffel!

Even zeggen dat ik er even niet meer ben

Filo is even druk geweest. Filo moest en moet zich namelijk bekommeren om Viking die knarstend en piepend rondloopt met een nekhernia. Hoe komt 'ie daar nou aan? Tja, hoe komt 'ie er vanaf wil ik liever weten. Want een Viking met keelpijn is al niet zo handelbaar, stel je voor hoe een Viking met een constante pijn in zijn schouder en met een gevoelloze en vooral krachtloze arm is. Een Viking die nu dus ook lijdt aan insomnia. Een Viking die voorlopig niet mag motorrijden! Brr. 
Het was ziekenhuis in, ziekenhuis uit, pilletje hier, pilletje daar. Dat hielp allemaal niet dus toen werden het toch maar heel veel pilletjes. Zoveel dat Viking al snel rondkroop, zo high als een garnaal.

Natuurlijk ontfermde ik me over mijn kanjer als een ware Zuster Nightingale. Met liefde bracht ik hem naar het ziekenhuis, fysio, giropraktor, ziekenhuis, huisarts, ziekenhuis, naar het werk, ziekenhuis, dokter, fysio en blablabla. In willekeurige volgorde. Ik had eindeloos geduld, echt waar, ik ben trots op mezelf.
Ik wilde hem helemaal niet af en toe (zo ongeveer 5x per dag) een enorme ram op zijn harses geven in de hoop dat die hernia als bij toverslag zou verdwijnen. Ik heb ook helemaal niet op het punt gestaan Viking als vondeling bij de ingang van dat kloteziekenhuis te leggen en zelf eens uitgebreid op een wit strand onder een palmboom een cocktail te gaan drinken, gebracht door een herniavrije en vooral breedgrijnzende Romeo.

Vorige week heeft Viking een nachtje door mogen brengen in het ziekenhuis. Want er kwam ook druk op de borst en moeite met ademhalen op het klachtenlijstje te staan. Dát wordt hier wel meteen serieus genomen. Na vele onderzoekingen mogen we er nu van overtuigd zijn dat Viking, mét nekhernia, nog lang niet dood gaat.
De storing op het hartfilmpje was veroorzaakt door de medicijnen.
Een voordeel van zo'n nachtje ziekenhuis op een kamer met drie kerels die het ziekenhuis platsnurkten heeft Viking er van doordrongen dat snurken inderdaad gruwelijk irritant is. Zo irritant dat je er uiteindelijk best eens een hartaanval van over zou kunnen houden. Sinds die nacht snurkt ie dan ook niet meer. Wordt mijn geduld toch nog beloond..

Zelf ben ik een beetje moe nu. Want dat doen zorgen met je, heb ik gemerkt. Ze halen je compleet uit je ritme. Ze halen je uit je beschermde wereldje en laten je zien dat niets vanzelfsprekend is. Die les heb ik lang geleden al geleerd, maar zolang alles van een leien dakje gaat denk je daar niet meer aan. Nu ben ik weer even terug bij de basis en nu ga ik gewoon even helemaal geen ene rotmoer doen. Ik groet u en beloof u

I'LL BE BACK.

Kus!
Filo

Acrobatische Toeren

De relatie tussen mij en het kleine gele racemonster lijkt wat verstoord. Er is een hoop voorgevallen tussen ons de laatste maanden. Kapotte ruitenwisser, enge lampjes die op hele foute momenten begonnen te branden, niet meer willen starten.. Ik weet niet wat er is maar ik zou bijna denken dat er een menselijk trekje in het kreng zit. Het zit me te treiteren, zeker weten.

Na het tanken en afrekenen mocht ik er namelijk niet meer in, vanochtend. De deur was en bleef op slot. Handmatig openen van het portier werkte ook niet. Er was maar één oplossing: via de achterklep. Dat de laadbak van een Ibizaatje krapper is dan krap is hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen.

Daar sta je dan met te hoge hakken en een te kort rokje. 

De zes tankende automobilisten (om het maar niet te hebben over die kerel van die wachtende auto achter mij) stonden met open mond toe te kijken hoe ik het rokje zo strak mogelijk naar beneden trok, nogal onhandig mijn ene been optilde en het in de achterbak deponeerde. Natuurlijk sloeg ik daarbij met mijn hoofd tegen het dak. En wel met zo'n klap dat een ieder die nog niet keek dat nu wel deed.

Ik liet me voorzichtig op mijn knie zakken zodat ook het andere been met een snelle beweging naar binnen kon. Snel moest, vóórdat de omvang van mijn achterhoede in deze positie het rokje uit haar voegen zou laten barsten. En opnieuw kletste mijn bol tegen het dak. Het is gewoon onmógelijk in de achterkant van zo'n rugzakje te kruipen zonder jezelf een hersenschudding (of twee) te bezorgen.

Ik liet me door die kopstoten niet uit het veld slaan. Ik trok mezelf aan de twee hoofdsteunen van de achterbank op, gleed er als een slang (een elegante, als ik het zelf mag zeggen) tussendoor naar voren en... plaatste in een seconde van onoplettendheid (en ook wel door dat losgeschoten haar in mijn ogen) mijn rechterhand niet óp de stoel naar de bestuurdersplaats, maar ernaast. Ik schoot tot aan mijn elleboog tussen de handrem en stoel en er ook nog eens onder. Zoiets doet best zeer. Vooral die omgeklapte nagel bezorgde een gillende pijn tot in mijn haarwortels.

Daar lag ik dan, rechterschouder op de rand van de stoel, arm vastgenageld, linkerarm ergens zwevend achter de bestuurdersstoel, kin op de handrem en mijn voeten nog steeds op de rugleuning van de acherbank. Mijn enkels hield ik angstvallig gekruist en mijn dijen strak tegen elkaar. Want ik wilde natuurlijk niet dat iemand mijn dwangbuis zou zien.
Ik heb er spierpijn van.

Het was niet makkelijk mezelf uit deze positie te bevrijden. Eerst moest die rechterarm los zodat ik die vinger met omgeklapte nagel al jankend in mijn mond kon steken. Ik ga er verder niet over uitwijden, het hele gebeuren was al genant genoeg.

Maar daarna lukte het me met een salto-achtige actie (waarbij ik dit keer niet mijn hoofd maar wel de andere kant tegen het dak stootte) eindelijk op de bestuurderstoel te belanden.

Ik stak driftig de sleutel in het kontakt en bedacht me toen dat ik de acherklep nog dicht moest doen. Dus opende ik het portier, zette de tenen van mijn linkerhelft op het asfalt, lifte vol bravoure de rest van mijn lijf uit mijn autootje, duwde die losgeschoten pluk haar met duim en wijsvinger achter mijn oor, liep heupwiegend naar de achterkant en sloeg de 'vijfde deur' met een klap dicht.

Niet dat het indruk maakte.. Er werd niet eens ge-aplaudiseerd..